Végétariens, Végétaliens contre l'exploitation animale
Refusar de panar a èstres sensibles sa carn, sa vida. Refusar de participar a un sistèma concentracionari que hè d'aquesta vida en infèrn. Rufusar aquò malgrat le plaser del gost, de la costuma o de la tradicion. Deuiriá èster la mendre de las causas. L'Istòria mòstra que la barbariá veng sovent la nòrma sociala e qu'es dificille de díser « non v. Volèm afirmar la fiertat de díser aqueth « non ».
Pasmens, òm nos vòl balhar vergonha d'aquò. Le vegetarisme es negat, ignorat, marginalizat, quand es pas difamat. Le vegetarisme met en causa la legetimitat d'embarrar e de tuar miliards d' animals. Per sa sola existéncia, romp l'omertà. Tala es la rason dels rires e de l'òdi de las vegefòbas e dels vegefòbes. Solide, se tolera le vegetarisme inofensiu, le que pretend vénguer d'una simpla causida personala, o de rasons de santat. Mè paure del que contesta l'òrdre barbare! Òm començarà per ne ríser. Se preocupar de las polhas e las vacas siriá ridcule. Le ridicule reprima sense arguments las idèias que geinan. Mè, se plegam pas l'esquina, le rire veng "jaune". Passam de pantre a monstre. Èm traidorAs a nòstra especia, que li balham pas totis les dreits. Èm parents indignes que balham pas carn a manjar aus mainatges. Èm eiretièrs dels nazis, ja qu'Hitler aimava les gosses. Èm una secta intoleranta, ja que pensam pas coma tot le monde. Òm nos ditz terroristas. O satanistas. O òm nos repròcha de sacralizar la natura. O de refusar sas leis. Tot es bon per desformar nòstra paraula. Per nos hèr vergonha, per nos rejetar simbolicament de la societat. Refusam d'aver vergonha de nòstra compassion. Volèm pas nos excusar de voler pas tuar. Èm aquiu, vivèm, pensam e ac disèm.
Dins le monde e dins l'Istòria, èm pas estats las prumèras e les prumèrs a s'interrogar sul carnivorisme. Qui n'entend parlat ? Le vegetarisme es rejetat dels manuals e de las biografias. Quand Théodore Monod morrisquèc, les mèdias diguèguen tot d'elh, mens le hèit qu'èra vegetarian.
Afirmar nòstra existéncia e díser que vivèm sense carn es tanbens mostar qu'es possible. Manjam cap animal, èm en bona santat. VegetarianAs o VegetalianAs, vivèm plan, totis les estudis ac disen. Tuar per víver es pas una fatalitat. Es pas necessari, ni collectivament, ni individualament. Les animals d'elevatge consoman plan mès aliments que ne produen sas carns mòrtas. Ça que la l'argent public es gastat per sosténguer l'elevatge e la pesca.
Òm balha pas digun dreit aus animals elevats. Mè a nosautis, qu'èm solidariAs d'elis, se'n reconeg, en principi. Volèm exerçar plenament nòstres dreits per çò que son nòstres dreits e per çò que son sos dreits. Auèi, son les sols dreits que pòden possedar, indirectament. Avèm le dreit de manjar dins las cantinas, au travalh, coma a l'escòla o dins tota collectivitat. Avèm le dreit d'elevar nòstres mainatges sense li impausar produccions del tuador, sense traïr nòstras conviccions pròpias e sense qu'òm nos hasca passa per marginalAs. Avèm dreit coma tot le monde a una informacion medicala imparciala e adaptada. Volèm pas pus èster compliciAs del chaple pel biaish de nòstres impòstes, a travers las montanhas de subvencions per elevar e tuar animals. Volèm poder refusar tot trabalh qu'implique de participar a l'explotacion animala. Volèm que s'arrèste de hèr sistematicament le silenci sus nòstras accions e nòstras idèias. Volèm aver le mèma temps de paraula que las personas que nos atacan. Volèm que le debat siásque acceptat.
Sustot èram tristas e tristes. Se volèm afirmar nòstra fiertat a refusar la barbariá, n'avèm pas de satisfaccion. Les animals son massacrats per miliards. Òm les pensa muts, sos crits comptan pas. Parlarèm per elis junca a çò que le chaple s'arrèste.